ΛΑΓΚΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Καλησπέρα σας και απόψε. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά. Σήμερα ήταν ένα μαρτιάτικο σαββατιάτικο απόγευμα, που ο καιρός μια ζέσταινε και μια κρύωνε. Ευτυχώς όμως ο Μάρτης δεν έχει πολλά ψωμιά ακόμα. Φεύγει σε λίγες μέρες, και ας ελπίσουμε ότι ο Απρίλης θα στρώσει τον καιρό. Σήμερα θα σας διηγηθώ άλλη μια λαγκιώτικη ιστορία. Φυσικά από αυτές που έχουν συμβεί στ' αλήθεια. Μέχρι που έβαλα και τα αρχικά των ονομάτων των πρωταγωνιστών. Όμως αν καταλάβατε ποιοι είναι.... σσσσσσσ!!! ησυχία. Μην το μαρτυρήσει κανείς. 

Η    π ο ν η ρ ή    σ ύ ζ υ γ ο ς!

Κάποτε, ο κύριος Κ. Π, παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του (θέλουμε να πιστεύουμε) κυρία Π. ο κύριος Κ., όμως, τελικά αποδείχτηκε ένας πολύ καταπιεσμένος σύζυγος, παρόλη την εποχή που ζούσε. Η κυρία Π., δεν σήκωνε πολλά- πολλά, οπότε δεν του’ πεφτε και πολύς λόγος.

Με τα πολλά, και για να μην τα πολυλογούμε, αφού παρακάλεσε και ξαναπαρακάλεσε ο κύριος Κ., τελικά μετά κόπων και βασάνων, η κυρία Π., του επέτρεψε να βγει μια βόλτα να ξεσκάσει ο άνθρωπος. Πρώτη φορά στα χρονικά του έγγαμου βίου του- που έμελλε να είναι και η τελευταία. Βγήκε ο κύριος Κ., και φυσικά υπήρχε και ώρα επιστροφής απαράβατη.

Όμως δεν κατάλαβε ούτε και  ο ίδιος πως, τα κατάφερε έτσι ο κύριος Κ., και άργησε λίγο. Όχι πολύ, ούτε καν μισάωρο. Αλλά αυτό ήταν αρκετό για την κυρία Π., να του κάνει την έξοδο αξέχαστη.

Πάει λοιπόν ο κύριος Κ. να βάλει το κλειδί στην κλειδαριά της πόρτας και δεν έμπαινε με τίποτα. Όχι μόνο τον είχε κλειδώσει απ’ έξω η σύζυγος, αλλά είχε και το κλειδί από μέσα στην κλειδαριά για να μην μπορεί να μπει.

-Άνοιξέ μου σε παρακαλώ βρε γυναίκα, γιατί με κλείδωσες πια;

-Και ποιος είσαι εσύ που θέλεις τέτοια ώρα να σου ανοίξω να μπεις;

-Ο άντρας σου!

-Είσαι ψεύτης! Ο άντρας μου εδώ και πολλή ώρα είναι εδώ και κοιμάται δίπλα μου! Δεν μπορεί να είσαι εσύ ο άντρας μου. Φύγε!

Κατατρόμαξε ο κύριος Κ., για το ποιος πήρε τη θέση του στο κρεβάτι του, ώσπου πολύ αργότερα κατάλαβε το κόλπο της κυρίας του για να τον τιμωρήσει. Και πραγματικά η κυρία Π. τα κατάφερε τόσο καλά, ώστε ο κύριος Κ. δεν τόλμησε ξανά να ζητήσει να βγει ποτέ πάλι έξω μόνος του.

Ελπίζω να σας διασκέδασα πραγματικά. Εις το επανιδείν.

ΛΑΓΓΙΩΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ

Καλησπέρα σας. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά. Σήμερα θα σας δώσω μια συνταγή που μαγειρεύονταν σχεδόν αποκλειστικά την ημέρα του Ευαγγελισμού στο χωριό. Αυτή η μέρα ήταν και είναι πολύ σημαντική για την θρησκεία μας ως ορθόδοξοι, και την ιστορία μας ως Έλληνες. Και επειδή ακριβώς είναι τόσο σημαντική και χαρούμενη, μέσα σε όλο το θλιβερό κλίμα της Σαρακοστής, η νηστεία καταλύει, και ο κόσμος μπορεί να φάει ψάρι. Βέβαια στη Λάγκα τα χρόνια τα παλιά, δεν υπήρχε άλλο ψάρι, παρά ο παστός ο μπακαλιάρος. Πεντανόστιμος. Όπως και τώρα που τον τιμάμε όποτε μπορούμε. Και το γεύμα της ημέρα ήταν φυσικά ο μπακαλιάρος με το ρύζι. Χορταστικότατο φαγητό και αυτό. Γι'αυτό σας δίνω από σήμερα την συνταγή, ώστε αν θελήσετε να την φτιάξετε να έχετε όλον τον καιρό στη διάθεσή σας να ξαρμυρίσετε τον μπακαλιάρο. Οπότε ορίστε η συνταγή:

ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΣ ΜΕ ΡΥΖΙ

Υλικά:

4 κομμάτια παστό μπακαλιάρο

2 κούπες ρύζι γλασέ

4 ½- 5 κούπες νερό

λίγο λάδι

Οδηγίες:

Ξαρμυρίζουμε σχολαστικά τον μπακαλιάρο για  48 ώρες, αλλάζοντας το νερό του τακτικά.  Όταν έρθει η ώρα για το μαγείρεμα, ανάβουμε τον φούρνο στους 200^ο . Μόλις προθερμανθεί,  βάζουμε όλα τα υλικά σε ταψάκι, ανακατεύουμε καλά και ψήνουμε ώσπου το ρύζι να απορροφήσει όλο το νερό.

Όπως βλέπετε η συνταγή είναι πανεύκολη. Καλή σας επιτυχία, και καλή όρεξη. Ας τιμήσουμε την 25η Μαρτίου στο τραπέζι μας όπως της αξίζει. Καλό σας απόγευμα.

Ο ΑΗ- ΝΙΚΟΛΑΣ

Καλησπέρα σας. Μάλλον καλημέρα σας, γιατί τέτοια ώρα που γράφω, έχουμε περάσει στην επόμενη μέρα και είναι το σκοτάδι βαθύ για πολλές ώρες ακόμα. Σήμερα αποφάσισα να σας μιλήσω για την εκκλησία του χωριού, την κεντρική, τον Άγιο Νικόλαο.

Η εκκλησία ενός τόπου είναι πολύ σημαντικό στοιχείο του πολιτισμού της. Αποτελεί τον θεματοφύλακα της πίστης, της γνώσης, των ιδανικών, και γενικά της ζωής ενός τόπου. Σε καιρούς δύσκολους, σκοτεινούς και χαλεπούς, η εκκλησία είναι αυτή που στάθηκε ακοίμητος φρουρός στο πλάι των πιστών, και βοήθησε στο ξεπέρασμα των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετώπισε ο τόπος. Για να μην λέω υπερβολές, όχι μόνον αυτή, αλλά σίγουρα κρατά τα εύσημα. Κάθε άνθρωπος στη δυσκολία του, στην εκκλησία θα τρέξει να προσευχηθεί και να αποθέσει τις ελπίδες του. Έτσι, η συναισθηματική αξία που συγκεντρώνει η εκκλησία είναι τόσο υψηλής αξίας, που γίνεται κολόνα παρηγοριάς και ψυχικής ανάτασης για κάθε άνθρωπο που την χρειάζεται και την αποζητά.

Τώρα, όσον αφορά στο σημερινό Άγιο Νικόλαο, αποτελεί δεύτερο κτίσμα, της Λάγκας. Το πρώτο κτίσμα της εκκλησίας τοποθετούνταν στο χώρο που είναι σήμερα το Δημοτικό σχολείο. Το χτίσιμο της πρώτης εκκλησίας λέγεται ότι έγινε από τους Λαγκιώτες περί τα 1866, με πρωτοβουλία ενός τότε μοναχού Προκοπίου, ή του Παναγιώτη Λέλιου. Οι αναμνήσεις αυτές φθίνουν και χάνονται στο πέρασμα των αιώνων. Γίνεται πάντως λόγος για μεγαλόπρεπο κτίσμα με ξυλόγλυπτο τέμπλο, και εικόνες μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Μόνο που δεν έχει σωθεί απ' όσο γνωρίζουμε ούτε μια φωτογραφία από αυτόν τον καλλιτεχνικό πλούτο. Γι' αυτό σας παρακαλώ πάρα πολύ, αν κάποιος έχει κάτι ανάλογο, ας μου την παρουσιάσει, για να έχουμε μια αποδεικτική εικόνα εκείνου του ναού. Εν πάσει περιπτώσει, εκείνη η εκκλησία τελείωσε άδοξα την ζωή της στη μεγάλη φωτιά της 5ης Οκτωβρίου 1943, όταν το χωριό ολόκληρο πυρπολήθηκε από τους γερμανοκομιτατζήδες. Τότε ήταν που οι Λαγκιώτες έφυγαν καταφυγόντες σε διάφορες πόλεις του νομού- κυρίως Καστοριά και Άργος Ορεστικό- και δεν επέστρεψαν στη Λάγκα παρά το 1950. 

Πρώτο τους μέλημα ήταν να χτίσουν μια εκκλησία, η οποία βρήκε τον τόπο της στη θέση του καμένου σχολείου στο κέντρο πλέον του χωριού.

Μετά λοιπόν από έγκριση του Μητροπολίτη Νικηφόρου, αρχίζει το χτίσιμο το 1952. Αγωνίστηκε σκληρά όλο το χωριό, και όλοι έχουν βάλει το λιθαράκι τους σ' αυτήν την προσπάθεια. Αυτοί που όμως έχουν καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, είναι οι εξής:

1. Νικόλαος Ι, Παπαϊωάννου, ιερεύς οικονόμος

2. Ιωάννης Καραντίνος, ιερεύς

3. Δημήτριος Π. Παπαθανασίου γραμματέας της κοινότητας

4. Θωμάς Θεοχάρης

5. Βάιος Καραντίνος

6. Ιωάννης Πρέμπτης, πρόεδρος της κοινότητας

7. Χρήστος Ν. Παπαϊωάννου, πρόεδρος της κοινότητας

8. Σωτήριος Ν. Παπαϊωάννου, διδάσκαλος

9. Λεωνίδας Καλύβας

και φυσικά πολλοί άλλοι, οι οποίοι αναφέρονται στο Πίνακα Δωρητών και στο βιβλίο Ευεργετών Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου, από όπου και έχουν αντληθεί όλα αυτά τα στοιχεία.

Η οικονομική ενίσχυση για την ανέγερση του Ναού προήλθε από:

1. το κράτος με 330 χρυσές λίρες Αγγλίας

2. τον Συνεταιρισμό Λαμπανόβου με 60 χρυσές λίρες Αγγλίας
3. το ταμείο της Εκκλησίας με 110 χρυσές λίρες Αγγλίας
εκτός αυτών, όσοι βοήθησαν με χρηματικά ποσά ή άγια σκεύη, είναι καταγεγραμμένοι στο παραπάνω βιβλίο Ευεργετών Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου.
Αυτός λοιπόν είναι ο ιερός Ναός μας εν ώρα λειτουργίας:

Και ακριβώς αμέσως μετά την λειτουργία, και ενώ ακόμα το θυμιατό αναδίνει το ευλογημένο άρωμα του μοσχολίβανου: 

Και το Δεσποτικό:

Και η παρακάτω φωτογραφία είναι για σένα παππού. Θυμάσαι τα λιοντάρια που φυλούν την βάση του Δεσποτικού; Δύο σφίγγες που δεν αφήνουν κανένα ανάξιο να τις περάσει:

Και τέλος δύο φωτογραφίες του τέμπλου. Όλων αυτών των Ιερών προσώπων που οδηγούν τα βήματα στη ζωή μας. Που ακούν τις προσευχές, τις αγωνίες, αλλά και τις ευχαριστίες μας. 

Πόση δύναμη προσευχής δεν έχει μαζευτεί μέσα σ'αυτούς τους τοίχους στο πέρασμα των χρόνων; Ας μας βοηθάει όλους μας. Καλό ξημέρωμα να έχετε.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΛΑΓΓΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Καλησπέρα σας και απόψε. Άργησα σήμερα να σας ενημερώσω λαγγιώτικα, σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη, αλλά δεν φταίω εγώ. Το δημοτικό συμβούλιο άργησε να τελειώσει. Παρόλα αυτά, να' μαι πιστή στο ραντεβού μας. Άσχετα αν αργοπόρησα.

Για σήμερα σας έχω άλλη μια λαγκιώτικη κωμικοτραγική ιστορία. Έτσι για να διασκεδάσουμε. Απολαύστε την:

Τ ί ν ο ς    μ ά ν α    κ ο λ υ μ π ι έ τ α ι!

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα νιόπαντρο ζευγάρι, ζούσαν πολύ ευτυχισμένοι. Ώσπου μια μέρα, η μητέρα του γαμπρού αποφάσισε να πάει να μείνει μαζί τους. Τάχα για να τους βοηθάει. Μόλις το έμαθε αυτό η μητέρα της νύφης, την ίδια στιγμή, μάζεψε τα μπογαλάκια της και πήγε να εγκατασταθεί κι αυτή στο σπίτι του ζευγαριού, γιατί θεώρησε ότι είχε τα ίδια δικαιώματα με τη συμπεθέρα. Και το εκμεταλλεύτηκε. Το αποτέλεσμα ήταν η ζωή του νεαρού ζεύγους να γίνει μαρτυρική. Έσπαζαν τα κεφάλια τους αλλά λύση δεν έβρισκαν. Ώσπου ένα πρωινό, όταν έμειναν μόνοι τους η σύζυγος λέει:

-Μάλλον βρήκα τη λύση. Θα σου αρέσει.

-Πες μου, σε ακούω.

-Και οι δύο μητέρες είναι πολλές. Δεν τις χρειαζόμαστε. Όμως χρειαζόμαστε τη μητέρα μου. Έτσι το βράδυ που θα κοιμούνται- θα τις δώσουμε προηγουμένως να πιουν λίγο κρασί παραπάνω, οπότε και θα κοιμούνται του καλού καιρού- θα πάρουμε τη μητέρα σου, θα την τυλίξουμε σε ένα κιλίμι και θα πάμε να την πετάξουμε στο ποτάμι. Έτσι θα ησυχάσουμε. Τι λες;

-Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Απόψε κιόλας το κάνουμε.

Πριν το βραδινό όμως, ο σύζυγός έπιασε τις συμπεθέρες και με κάποια δικαιολογία άλλαξε τις θέσεις τους για τον ύπνο μεταξύ τους. Εννοείται κρυφά από την γυναίκα του. Όταν πήγαν για ύπνο οι συμπεθέρες μεθυσμένες, έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο δράσης «ξεπάστρεμα της πεθεράς». Πήραν ένα μεγάλο κιλίμι και πήγαν στο δωμάτιο της μητέρας του γαμπρού που όμως εκείνη τη βραδιά κοιμόταν η μητέρα της νύφης. Άρπαξαν την άτυχη γυναίκα χωρίς να ανάψουν φως, και την τύλιξαν σφιχτά στο κιλίμι, ώστε να μην μπορεί όχι μόνο να κουνηθεί, αλλά ούτε μιλιά να βγάλει. Μια και δυο πηγαίνουν και τη ρίχνουν στο ποτάμι.

Σαν να μη συνέβη τίποτα πήγαν και ξάπλωσαν στο κρεβάτι τους και ετοιμάστηκαν για ύπνο.

-Επιτέλους, είπε η γυναίκα, θα ηρεμήσουμε. Τι ωραία ιδέα είχα!

«Καλά- κοιμήσου τώρα, σκέφτηκε ο σύζυγος, και αύριο θα δούμε τίνος μάνα κολυμπιέται!»

 Έξυπνη η σύζυγος, αλλά ο σύζυγος την ξεπέρασε. Τι να πούμε σ' αυτόν τον κόσμο. Καλό σας βράδυ.

ΛΑΓΓΙΩΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ (ΞΑΝΑ)

Καλησπέρα και σήμερα. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά για άλλη μια μέρα. Το πρωί σήμερα ανεβήκαμε στο χωριό για την λειτουργία της εκκλησίας. Παρόλο τον μουντό και υγρό καιρό ήταν πολύ όμορφα γιατί επιτέλους υπήρχε κόσμος στο χωριό. Άρχισαν όλοι να ενδιαφέρονται για τα σπίτια και τους κήπους τους. Μόλις ο καιρός το επιτρέψει, θα έρθουν για τις δουλειές τις ανοιξιάτικες, και πολλοί θα εγκατασταθούν και θα ασχολούνται με τους μπαχτσέδες, για όσο κρατήσει η καλοκαιρία, ως τα μέσα του φθινοπώρου. Πολύ ωραία προοπτική αυτή η καλοκαιρινή για το χωριό μας. 

Σκέφτηκα να σας παρουσιάσω για μια ακόμα φορά μια παμπάλαια παραδοσιακή συνταγή. Από τις αγαπημένες του κόσμου. Την θεωρούσαν και εξαιρετικά νόστιμη. Δείτε λοιπόν:

Κατσαμάκι

Υλικά:

·         καλής ποιότητας καλαμποκάλευρο (1 κιλό το πολύ)

·         2-3 λίτρα νερό

·         Αλάτι

·         Βούτυρο πρόβειο ή αγελαδινό

Οδηγίες:

Γεμίζουμε μια κατσαρόλα μέχρι τη μέση με νερό (γύρω στα 2-3 λίτρα). Ρίχνουμε αλάτι στο νερό και τ' αφήνουμε να βράσει. Μόλις αρχίσει να βράζει, ρίχνουμε λίγο παραπάνω από το μισό καλαμποκάλευρο σιγά σιγά ενώ ταυτόχρονα ανακατεύουμε για να μη σβολιάσει το αλεύρι. Χρειάζεται πολύ καλό και συνεχόμενο ανακάτεμα. Το αφήνουμε να βράσει σε σιγανή φωτιά ώσπου να πήξει. Αν δεν είναι πολύ πηχτό, θέλει κι άλλο αλεύρι οπότε προθέτουμε σιγά- σιγά τόσο αλεύρι ώστε να πήξει. Κλείνουμε το καπάκι και αφήνουμε να βράσει 10-15 λεπτά. 

Όταν είναι έτοιμο, αρχίζει να ξεκολλάει από τον πάτο της κατσαρόλας. Έχει την πυκνότητα του σιμιγδαλένιου χαλβά.

Σε τηγάνι ζεσταίνουμε το βούτυρο. Παίρνουμε κουταλιές από το κατσαμάκι και το τηγανίζουμε στο καυτό βούτυρο να το απορροφήσει. Σερβίρουμε όσο είναι ζεστό.

Αν δοκιμάσετε να την φτιάξετε την συνταγή σας εύχομαι καλή επιτυχία, καλή όρεξη και γράψτε μου τις εντυπώσεις σας. Όπως πάντα, βλέπετε να κυριαρχούν τα απλά υλικά, συνδυασμένα με τέτοιον τρόπο ώστε να προσφέρουν ένα χορταστικό γεύμα, με όσο το δυνατόν λιγότερη σπατάλη των έτσι κι αλλιώς πενιχρών υλικών.

Άλλη μια παλιά ιδέα, πολύ πρακτική για το καθημερινό τραπέζι. Απολαύστε την. Γεια σας κι απόψε.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ ΞΑΝΑ

Καλησπέρα και απόψε. Άλλη μια εβδομάδα πέρασε, και πολύ γρήγορα μάλιστα, όπως πάντα. Το απόγευμα είναι αρκετά μελαγχολικό, και μου έφερε σκέψεις όχι τόσο χαρούμενες. Σε πρόσφατη βόλτα στους μαχαλάδες, είδα τα σπίτια που καταρρέουν. Είναι πολλά. Τι κρίμα. Υπεύθυνοι είμαστε εμείς και μόνο εμείς. Δεν φταίει κανείς άλλος. Αφήνουμε την ζωή μας και γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια μας. Και λέω ζωή, γιατί στηριζόμαστε στο παρελθόν για να χτίσουμε το μέλλον. Και αν δεν έχουμε ρίζες, τότε ο άνεμος μας πηγαίνει όπου φυσάει. Δεν έχουμε να κρατηθούμε από κάπου. Κρίμα. Δεν θα ασχοληθώ με τους λόγους που μας οδηγούν σε τέτοιες καταστάσεις. Αυτό είναι προσωπικό θέμα του καθενός. Εγώ επισημαίνω μόνο τα αποτελέσματα των πράξεών μας. Αυτά στο τέλος μετράνε.

Θα σας δείξω κάποια παραδείγματα, διαφορετικά αυτήν την φορά από την προηγούμενη.

Όπως σας είπα και παραπάνω, δεν έχω κανέναν σκοπό να θίξω κανέναν. Απλά δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνουμε κάτι στην αρχή όλων αυτών, όταν μπορούμε. Όταν τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Τα συμπεράσματα ας τα σκεφτούμε όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά. 

Για να αλλάξουμε λίγο πνεύμα, θα σας δείξω κάποιες φωτογραφίες από το φράγμα του Βράχου. Για όσους δεν το έχετε δει ακόμα. Είναι πολύ όμορφη εικόνα, που προστέθηκε στον ήδη όμορφο τόπο μας. Δείτε το λοιπόν σε χειμωνιάτικο φόντο:

Και το καλύτερο: επιτρέπεται το ψάρεμα, και οι πέστροφές του είναι πεντανόστιμες. Ελάτε να τις ψαρέψετε και φέρτε τις στο καφενείο της Λάγκας, να τις ψήσει ο Θανάσης. Μεγάλος μάστορας της σχάρας. Θα με θυμηθείτε. Καλή συνέχεια να έχετε.

ΠΑΛΙΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ

Καλησπέρα και σήμερα! Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά. Μαρτιάτικος ο καιρός σήμερα. Μια βροχή, μια ήλιο... τουλάχιστον η θερμοκρασία είναι καλή. Σήμερα θα ανοίξουμε άλλο ένα παράθυρο στο παρελθόν. Θα ασχοληθούμε λίγο με τα παλιά επαγγέλματα του τόπου μας. Αυτά που πλέον δεν υπάρχουν. Θα θυμηθούμε και θα μάθουμε για τον γεωργό, τον κυρατζή, τον μυλωνά, τον τσοπάνη, και τόσα άλλα που έχουν εκλείψει προ πολλού, ή που έχουν γίνει τόσο σπάνια πλέον, που πιστεύουμε ότι δεν θα ξαναδούμε. Και δεν έχουμε άδικο. Θα δούμε πρώτα- πρώτα τον κυρατζή ή αγωγιάτη:

ΑΓΩΓΙΑΤΗΣ

     Ο αγωγιάτης ή κυρατζής πραγματοποιούσε μεταφορές διαφόρων εμπορευμάτων, κρασιών (σε ασκιά), από ένα τόπο σε άλλο, διακινούσε ταξιδιώτες, γιατρούς για επίσκεψη σε ασθενείς, καθώς και κρατικούς λειτουργούς για την εκτέλεση υπηρεσίας. Το επάγγελμα αυτό εξασκούνταν στις χερσαίες μεταφορές. Η μετακίνηση των ανθρώπων και η διακίνηση των προϊόντων με τα ζώα ήταν ο κυρίαρχος τρόπος μεταφοράς μέχρις ότου να γενικευτεί  η χρήση του κάρου και του φορτηγού αυτοκινήτου.

     Για τις υπηρεσίες του ο αγωγιάτης έπαιρνε μια πληρωμή, που λεγόταν αγώι. Το αγώι κανονιζόταν με συμφωνία άλλοτε κατά διαδρομή και άλλοτε κατά μονάδα βάρους του εμπορεύματος που μεταφερόταν.  Η αμοιβή του αγωγιάτη ήταν σχετικά καλή για εκείνα τα χρόνια, όμως η δουλειά ήταν δύσκολη και εξαντλητική.  

     Το επάγγελμα αυτό πρόσφερε πολύ καλές υπηρεσίες στην παραγωγή και στην κατανάλωση των γεωργικών προϊόντων, ενώ συγχρόνως εξασφάλιζε ένα πρόσθετο εισόδημα στον αγωγιάτη, που κατά κανόνα ήταν αγρότης.

Ένα τυπικό παράδειγμα κυρατζή που γύριζε από τόπο σε τόπο για να πουλήσει την πραμάτεια του.

Νομίζω ότι και σήμερα σας έφερα κάποια χρόνια πίσω, στον τρόπο που διεξάγονταν το εμπόριο. Ας το κρατήσουμε και αυτό στο νου μας. Γεια σας και εις το επανιδείν.