ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΕΥΧΕΣ

ΑΓΙΕΣ ΚΑΙ ΦΟΒΕΡΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ

Γεια σας φίλοι μου. Οι μέρες που διανύουμε είναι οι φοβερότερες του χριστιανικού μας έτους. Τόσο χθες Μ. Πέμπτη, όσο σήμερα Μ. Παρασκευή, και αύριο Μ. Σάββατο, ξαναζούμε τα Πάθη του Κυρίου μας που οδηγούν στη Μεγάλη Ανάσταση Του και την ψυχική μας ανάταση. 

Τη Μ. Πέμπτη, με τη Σταύρωση, όπου στην εκκλησία μας διαβάζονται τα 12 ευαγγέλια, και ξαναβλέπουμε τη σειρά τα γεγονότα για το πως οδηγηθήκαμε σ' αυτήν την τόσο βέβηλη προς τον Κύριό μας πράξη. Συνάμα, το πρωί βάφουμε τα αυγά κόκκινα, και υποδεχόμαστε τα βαφτιστήρια μας για να τους δώσουμε την λαμπάδα της Ανάστασης και το καλαθάκι με τα αβγά τους.

Αργότερα το απόγευμα στο χωριό οι πασχαλούδες στα λιβάδια ήταν έτοιμες να τις μαζέψουμε. Κάθε χρόνο έχουν την τιμητική τους, και μάλιστα τη μεγάλη τιμή να στολίζουν τον Επιτάφιο του Κυρίου. 

Νομίζω ότι μάζεψα αρκετές. Μάλλον ακόμα λίγες, θα είναι εντάξει. Πάντα μπαίνουν γύρω από το νεκρό σώμα του Χριστού και το περιβάλλουν με αγάπη και ταπεινότητα. Και τι όμορφη μέρα αυτή. Τίποτα δεν προμηνύει το φρικτό Πάθος της Σταύρωσης.

Και η επόμενη, η σημερινή, το πρωί με την αποκαθήλωση του Χριστού από τον Σταυρό του Μαρτυρίου και η εναπόθεση του Σώματός Του στον Τάφο, όπου οι μαυροφόρες γυναίκες με δάκρυα στα μάτια στολίζουμε τον Επιτάφιο. Μικρές και μεγάλες γυναίκες.

Ποια γη, ποιο χώμα και ποιος τάφος μπορεί να δεχτεί το Σώμα σου Χριστέ; Ποια μαυροφόρα και ποια μοιρολογίστρα μπορεί να κλάψει και να μοιρολογήσει τόσο πολύ ώστε να χωρέσει στα λόγια της την πιο τρομερή ιστορία του κόσμου; Και συνάμα την πιο όμορφη; Ποιος νους μπορεί να συλλάβει το μέγεθος της αγάπης Σου για τούτη την ανθρωπότητα, που ενώ Σου φέρθηκε τόσο άσχημα, Εσύ τη συγχώρησες και μάλιστα γι αυτήν Υπέφερες; Δοξασμένο ας είναι το όνομά Σου.

ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΑΒΓΑ

Καλησπέρα φίλοι μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά. Επιτέλους φαίνεται τελικά ότι έρχεται η άνοιξη στο χωριό μας. Αφού βέβαια κοντεύει να βγει και ο Απρίλης. Τι χειμωνιάτικος μήνας που ήταν! όμως, ας μη λέω μεγάλες κουβέντες, γιατί έχει ακόμα 10 μέρες. Ας τον καλοπιάσω για να μας συμπεριφερθεί καλά. 

Σήμερα μπήκαμε σε κλίμα πασχαλινό. Στόλισα και μια μηλιά που έχω στον κήπο με πασχαλινά αβγά. Έχετε δει μηλιά να κάνει αβγά; Η δική μου. Και γέμισε ο κήπος αναστάσιμα προμηνύματα:

Και μην ξεχνάτε! Αύριο πρωί πρέπει να βάψουμε τα αβγά μας. Αποκλειστικά κόκκινα σύμφωνα με την ελληνική παράδοση.

Το βάψιμο του αβγού, προχριστιανικού συμβόλου της ζωής, ενισχυμένου με τον συμβολισμό του κόκκινου χρώματος από το αίμα της θυσίας του Χριστού, αποτελεί για το Πάσχα απαραίτητο σύμβολο. Μόνο όσοι πενθούν από πρόσφατο θάνατο οικείου προσώπου δεν βάφουν αβγά για το Πάσχα. Αλλά και σε αυτούς θα φέρουν οι συγγενείς και οι φίλοι βαμμένα αβγά και από αυτά θα αφήσουν και στον τάφο του αγαπημένου τους νεκρού. Τη Μεγάλη Πέμπτη το πρωί στα σπίτια όλης της χώρας βάφουν τα αβγά.

Μετά το βάψιμο, στη Λάγκα έφτιαχναν τις περδίκες. Με κάποιο διαλυτικό, όπως η χλωρίνη ή το νέφτι έκαναν σχέδια πάνω στα κόκκινα αβγά. Χρησιμοποιώντας μία οδοντογλυφίδα ζωγράφιζαν πραγματικά σχέδια πάνω στα αβγά. Σωστά καλλιτεχνήματα. Χρειαζόταν πολύ υπομονή και λεπτομέρεια αυτή η δουλειά.

Κατά τη λαϊκή παράδοση, όταν ανακοίνωσαν την ανάσταση του Χριστού κανένας δεν το πίστεψε. Μια γυναίκα που κρατούσε ένα καλάθι με αυγά φώναξε: «Μπορεί τα αβγά αυτά να γίνουν κόκκινα; Μόνο τότε θα πιστέψω ότι ο Χριστός αναστήθηκε.» Και, σαν από θαύμα, τα αβγά κοκκίνισαν.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, τα αυγά βάφονται κόκκινα συμβολίζοντας το αίμα του Χριστού.

Εμείς σήμερα, δεν φτιάχνουμε περδίκες μ' εκείνον τον παλιό θαυμαστό τρόπο. Αντίθετα, έχουμε υιοθετήσει μια πιο εύκολη και ίσως εξίσου όμορφη σε αποτελέσματα στρατηγική: αυτήν την τοποθέτησης φύλλων στα αβγά. Πριν τα βάψουμε, τοποθετούμε ανοιγμένο καλά ένα φύλλο με ωραία σχήμα και το σφίγγουμε καλά και προσεκτικά πάνω στο αβγό με ένα νάιλον ύφασμα, πιθανότατα από γυναικεία κάλτσα που δεν τη χρειαζόμαστε πια. Στη συνέχεια βάφουμε τα αβγά με τον γνωστό, παραδοσιακό τρόπο. Και όταν τα ξετυλίξουμε από την κάλτσα, τότε βλέπουμε ότι έχει μείνει λευκό το αποτύπωμα του φύλλο πάνω στο υπόλοιπο κόκκινο αβγό. Αυτό δείχνει και η παραπάνω φωτογραφία. Λυπάμαι πολύ, μα δεν έχω φωτογραφία από αληθινή περδίκα. Αλλά να είστε σίγουροι ότι μόλις βρω θα σας την δείξω αμέσως. Ίσως αυτές τις μέρες πάνω στο χωριό, κάποια παλιά νοικοκυρά έχει την υπομονή και την διάθεση να ζωγραφίσει. Και προσοχή: το κόκκινο νερό με την βαφή που χρησιμοποιήσαμε δεν την πετάμε στο νεροχύτη, αλλά κανονικά όπου δεν πατάει ανθρώπου πόδι. 

Και οπωσδήποτε, αύριο που είναι η μαύρη μέρα της Σταύρωσης του κυρίου μας, πρέπει να βγάλουμε στο μπαλκόνι μας ένα κόκκινο πανί και να το κρεμάσουμε στα κάγκελα. Μπορεί να είναι οτιδήποτε: κουβέρτα, φλοκάτη κλπ. Άλλη μια έκφραση της τραγικής μέρας που θα διανύσουμε για άλλη μια φορά αύριο. Είναι και αυτό ένα κομμάτι της παράδοσής μας που βοηθά στη δημιουργία ενός κατανυκτικού κλίματος. 

Τραγική η αυριανή μέρα. Από τις τραγικότερες του έτους. Και πρέπει να τη ζήσουμε σ' όλη της την έκταση, έτσι ώστε να μπορέσουμε να αντιληφθούμε το αληθινό νόημα της Ανάστασης με όλη τη μεγαλοπρέπεια που την χαρακτηρίζει. Ελπίζω να συνέβαλα λίγο σ' αυτό.

Εις το επανιδείν φίλοι μου.

ΚΙ ΑΛΛΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

Καλησπέρα σας φίλοι μου για άλλη μια φορά. Μετά την κακοκαιρία των τελευταίων ημερών, επιτέλους μοιάζει να επέρχεται η πολυπόθητη βελτίωση του καιρού. Ξανάρχεται για πολλοστή φορά η άνοιξη. Τις προηγούμενες μέρες ο καιρός ήταν ιδιαίτερα άσχημος. Μέχρι που χιόνισε. Μας έπιασε μια μελαγχολία, καθόλου μα καθόλου πασχαλινή. Αλλά σήμερα το πρωί, καθώς ανέβηκα μια βόλτα στο χωριό, αντίκρισα-  ευτυχώς, καθαρό ουρανό, ήλιο και άνοιξη. Και ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ Ο ΚΟΥΚΟΣ. Αν δεν είναι αυτό προμήνυμα της καλοκαιρίας, τότε ποιο είναι. 

Και να πως ήταν σήμερα το πρωί στη Λάγκα:

Οι σουρφίνιες μας επέζησαν της κακοκαιρίας. Και μας περιμένουν στη βρύση του χωριού να τις θαυμάσουμε. Κούκλες δεν είναι;

Τα λιζβάρια από την αυλή του Σχολείου. Άρχισαν αν πρασινίζουν κι αυτά.

Και το καθιερωμένο ζευγάρι γερακιών που φτερουγίζει χαρούμενο και ξεκουφαίνει με τις τσιρίδες του.

Άποψη του δρόμου προς το Σχολείο με τα δέντρα ανθισμένα πια.

Και το Σχολείο μας μέσα σε ανοιξιάτικο τοπίο.

Αυτή η κερασιά είναι η αγαπημένη μιας αρκούδας. Πέρσι το καλοκαίρι έσπαζε και κουβαλούσε ολόκληρα κλαδιά για να τα φάει με την ησυχία της. 

Άποψη των Οντρίων από το Σχολείο.

Άποψη του χωριού από το Σχολείο.

Και καθώς διανύουμε την Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου μας ώσπου να φτάσουμε στη χαρμόσυνη Ανάσταση, περνάμε από την κορύφωση του Θείου Δράματος με την Σταύρωση την Πέμπτη το βράδυ. Έτσι στις 7:30 το απόγευμα θα χτυπήσει η καμπάνα της εκκλησίας μας για να συμμετάσχουμε στα 12 Ευαγγέλια (που για εμάς θα είναι μόνο 6 λόγω υπερφόρτωσης του προγράμματος του πατρός Γεωργίου), και που όμως θα είναι αρκετά για να τιμήσουμε τον Εσταυρωμένο και να ψάλλουμε όλοι μαζί το "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου..." Την Παρασκευή το πρωί θα γίνει η Αποκαθήλωση, και στη συνέχεια θα στολίσουμε τον Επιτάφιο. Στη Λάγκα ο Επιτάφιος πάντα στολίζονταν μετά την Αποκαθήλωση. Και πάλι το απόγευμα θα μαζευτούμε όλοι μαζί για να ψάλλουμε τα Εγκώμια και να θρηνήσουμε μαζί με την Παναγία μας τον χαμό του Άγιου Παιδιού της. Γιατί, η μάνα όπως και να' χει, πάντα μάνα μένει. Θα ακολουθήσει η περιφορά του Επιταφίου. Και τέλος φέτος θα έχουμε κανονική Ανάσταση στο χωριό μας. Εφόσον ο καιρός προμηνύεται καλός, ελάτε να βρεθούμε όλοι μαζί σ' αυτές τις τόσο ιδιαίτερες ημέρες της χριστιανοσύνης, και να κλάψουμε και να χαρούμε και να ψάλλουμε όλοι μαζί. Η παράκληση αυτή βγαίνει από το στόμα ολονών μας. Θα σας περιμένουμε. 

Η εκκλησία μας περιμένει. Έχει φορέσει κι αυτή τα ανοιξιάτικά της. Με φόντο τα Όντρια λαμπροφωτισμένα από τον ήλιο του Απρίλη.

Εις το επανιδείν φίλοι μου.

ΤΣΟΥΡΕΚΙΑ

Καλησπέρα φίλοι μου. Ή μάλλον καλημέρα πρέπει να πω. Σήμερα ήταν η Κυριακή των Βαΐων. Είχε εκκλησία το πρωί στο χωριό. Μέσα σ' ένα χειμωνιάτικο τοπίο. Χιόνιζε την ώρα που φτάσαμε. Βέβαια ήταν για πολύ λίγο, αλλά, η ατμόσφαιρα παρέμεινε παγωμένη. Και θα τραβήξει έτσι ο καιρός δυστυχώς. Με σύννεφα και κρύο ως την Πέμπτη. Αύριο μάλλον θα σας δείξω πόσο αγριεμένος ήταν. Δεν θυμίζει σε τίποτα άνοιξη και κυρίως Ανάσταση. Τι να κάνουμε...

Άργησα πολύ να σας γράψω, γιατί μόλις τελείωσα με τα τσουρέκια μου. Αποφάσισα σήμερα να τα φτιάξω, γιατί διαφορετικά δεν θα έφτιαχνα καθόλου. Ωραία έγιναν, αν και η γεύση τους θα είναι καλύτερη μόλις κρυώσουν. Και έχω μια πολύ ωραία και εύκολη συνταγή που θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Σε περίπτωση που ψάχνετε μία.

Τσουρέκια

Υλικά:

12 αυγά

1 κιλό αλεύρι για τσουρέκια και όσο πάρει αλεύρι για όλες τις χρήσεις

500γρ βούτυρο αγελάδας λιωμένο και ζεστό

750γρ γάλα ζεστό

1 κιλό + 1 ποτήρι ζάχαρη

2 φακελάκια μπέικιν πάουντερ

Ξύσμα από 4 πορτοκάλια

5 βανίλιες

3 φακελάκια τριμμένο μαχλέπι

6 φακελάκια μαγιά ξηρή

1 κουταλάκι αλάτι

2 κρόκους αβγού ανακατεμένους με λίγο νερό

1 κούπα αμύγδαλο ψιλοκομμένο

Οδηγίες:

Πρέπει όλα τα υλικά μας να είναι ζεστά. Σε λίγο γάλα διαλύουμε τη μαγιά, προσθέτουμε 3- 4 κουτάλια από το αλεύρι, 3- 4 κουτάλια ζάχαρη και το αλάτι. Αφήνουμε στην άκρη να φουσκώσει. Ανακατεύουμε το υπόλοιπο γάλα με την υπόλοιπη ζάχαρη και το μίγμα της μαγιάς. Προσθέτουμε τα αυγά και ανακατεύουμε ώσπου να λιώσει η ζάχαρη. Προσθέτουμε και τα υπόλοιπα υλικά μαζί, και αλεύρι τόσο, όσο να ξεκολλά η ζύμη από τα χέρια μας. Στο τέλος ρίχνουμε όλο μαζί το λιωμένο βούτυρο και διπλώνουμε τη ζύμη από κάτω προς τα πάνω, ώσπου να το απορροφήσει. Αν δεν το απορροφήσει όλο, δεν ανησυχούμε, γιατί το κάνει καθώς θα φουσκώνει. Αφήνουμε σε ζεστό μέρος ώσπου να διπλασιαστεί σε όγκο.

Στη συνέχεια, παίρνουμε κομμάτια ζύμης και τα τραβάμε απαλά να τεντωθούν και κάνουμε πλεξούδες. Προσοχή! Δεν ζυμώνουμε για να μην ξεφουσκώσει η ζύμη. Βάζουμε σε ταψί να ξαναφουσκώσουν. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200ο C.  Αλείφουμε τα τσουρέκια με τον αραιωμένο κρόκο αβγού και πασπαλίζουμε με το ψιλοκομμένο αμύγδαλο. Ψήνουμε τα τσουρέκια μας περίπου 40’- 45’.

Καλή σας επιτυχία! Φτιάξτε τα για να μυρίσει το σπίτι Πάσχα. Άντε και ίσως συγκινηθεί ο καιρός και φτιάξει και αυτός. Εις το επανιδείν φίλοι μου.

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Καλησπέρα σας φίλοι μου. Χειμωνιάτικη η σημερινή ατμόσφαιρα. Και θα συνεχίσει και άλλες μέρες έτσι. Αλλά εμείς δεν πτοούμαστε. Βγήκαμε για τον "Λάζαρο" σήμερα. Και οι δρόμοι γέμισαν παιδιά και χαρούμενες φωνές που τραγουδούσαν κι έδιναν Πασχαλινές ευχές. Και μοιραία, μου ήρθε στο μυαλό το παλαιό λαγκιώτικο εθιμοτυπικό αυτής της ημέρας. Θέλετε να μάθετε ή να θυμηθείτε τι γινόταν παλιότερα στη Λάγκα; Διαβάστε λοιπόν:

Τ ο    Σ ά β β α τ ο    τ ο υ    Λ α ζ ά ρ ο υ

Η Ανάσταση του Λαζάρου είναι το ωραιότερο προμήνυμα της Ανάστασης του Κυρίου μας. Και πάντα τιμόταν με ξεχωριστό τρόπο, γιατί ακριβώς είναι ιδιαίτερη. Όπως σε όλη την Ελλάδα, έτσι και στη Λάγκα, τα παιδιά έβγαιναν το πρωινό του εν λόγω Σαββάτου να τραγουδήσουν τα κάλαντα. Τα κάλαντα που ήταν αποκλειστικά και μόνο για τον Λάζαρο. Κάθε παρέα λοιπόν, αφού συναντιόταν, ξεκινούσαν κι έπαιρναν με τη σειρά τα σπίτια του χωριού, τραγουδώντας το θαύμα της Ανάστασης του Λαζάρου.

Βέβαια, γινόταν μια σχετική προεργασία. Τα καλαθάκια που  κρατούσαν ήταν στολισμένα με λουλούδια του βουνού. Και κάθε παρέα, είχε και από ένα παιδί που κρατούσε μια γκλίτσα, ή απλώς κλαδί από κρανιά, στο οποίο πάνω είχαν στηρίξει  ένα ξύλινο ομοίωμα του κούκου. Το πουλί κούκος είναι μεν ενδημικό, αλλά εμφανίζεται με τις πρώτες ζέστες της άνοιξης, που οπωσδήποτε λαμβάνουν χώρα γύρω στην Ανάσταση. Ίσως έτσι να ξεκίνησε αυτό το έθιμο.

Και έτσι προετοιμασμένοι λοιπόν, γυρνούσαν όλο το χωριό τραγουδώντας και διασκεδάζοντας. Το τραγούδι του Λάζαρου που τραγουδούσαν ήταν το εξής:

Ξύπνα Λάζαρε και μην κοιμάσαι

τώρα λάλησαν πουλιά κι αηδόνια,

τώρα ήρθανε τα χελιδόνια.

Τώρα ή ώρα σου τώρα αρχίζει.

Που ‘σουν Λάζαρε, που ‘σουν κρυμμένος.

Ήμουν στους νεκρούς παραχωμένος.

-----

Οι κοτίστες σας αυγά γεννάνε,

οι φωλίτσες σας δεν τα χωράνε.

Δώστε μας κι εμάς

να τα χαρούμε.

Στα καλαθάκια που κρατούσαν, οι νοικοκυρές έβαζαν από κανένα αβγό, και οπωσδήποτε διάφορα κλιτσούρια. Όπως ακριβώς τα Χριστούγεννα. Ό, τι ξερό καρπό είχαν από τον χειμώνα: κανένα καρύδι, σταφίδα, ξυλοκέρατο, κλπ. Και αν τους περίσσευε και κανένα νόμισμα, το έριχναν κι αυτό μέσα στο καλαθάκι. Χαρές που έκαναν τα πιτσιρίκια, τότε…

Αφού τελείωνε το καθιερωμένο τραγούδι, ανάλογα με σε ποιο σπίτι έμπαιναν, δηλαδή ανάλογα με το επάγγελμα του νοικοκύρη, τραγουδούσαν και κάτι αντίστοιχο, εκφράζοντας ευχές για να πάνε όλα καλά. Για παράδειγμα, ένα τραγούδι με ευχές ήταν το παρακάτω:

Για τη νοικοκυρά του σπιτιού:

Κυρά ψηλή, κυρά λιγνή, κυρά μαλαματένια

Κυρά κι όταν στολίζεσαι στην εκκλησιά να πάνεις

Να ζήσεις χρόνους εκατό, ν’ ασπρίσεις, να γεράσεις….

Για το μικρό παιδί του σπιτιού:

Ένα μικρό, μικρούτσικο, μικρό και χαϊδεμένο

Μικρό το είχε η μάνα του, μικρό και ο μπαμπάς του

Το έλουζαν το χτένιζαν και στο σχολειό το στέλνουν

- Παιδί μ’ να μάθεις γράμματα, να μάθεις κι αλφαβήτα…..

Για το παιδί που είναι πλέον μαθητής:

Εδώ έχουν γιο γραμματικό, χαρτί και αναγνώστη

Τα γράμματα είναι στο χαρτί και ο νους πέρα, πέρα

Πέρα, πέρα κι αντίπερα, πέρα στις μαυρομάτες.

Για το ελεύθερο κορίτσι του σπιτιού:

Εδώ έχουν κόρη για παντρειά, κόρη για αρραβώνα

Τη θέλει ο γιος του βασιλιά, τη θέλει ο γιος του Ρήγα

Τη θέλει το αρχοντόπουλο με τις πολλές παράδες

- Δε θέλω εγώ το γιό του βασιλιά, δε θέλω εγώ το γιο του Ρήγα

Μον’ θέλω τ’ αρχοντόπουλο με τις πολλές παράδες…

Έτσι συνεχίζονταν τα τραγούδια για όλα τα μέλη του σπιτιού. Και αφού τελείωναν τα τραγουδίσματα, τα παιδιά φώναζαν τότε όλα μαζί δυνατά: Κούκου, Κούκου!

Τι πανζουρλισμός που γινόταν τότε!!!

Όλο το πρωινό αντηχούσε από τραγούδια, ευχές και γέλια. Και Κούκου φυσικά.

Και αργά το μεσημέρι, όταν πια τελείωναν τα σπίτια του χωριού, μοιράζονταν τα αποκτήματά τους, και έφευγε το πάθε παιδί ευχαριστημένο στο σπίτι του. Και αν πήγαιναν και κανένα αβγό στο σπίτι, τότε ευχαριστημένη ήταν και η νοικοκυρά. Γιατί αυτό σήμαινε ότι θα είχε περισσότερα αυγά να βάψει τη Μ. Πέμπτη, όπως το έθιμο ορίζει.

Δυστυχώς, ακόμα δεν έχω καταφέρει να βρω έναν κούκο, για να μπορέσουμε να αναβιώσουμε το έθιμο, αλλά ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα συμβεί κι αυτό. 

Γεια σας και σήμερα φίλοι μου.

ΝΤΟΠΙΟΛΑΛΙΑ (ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΟ ΠΛΕΟΝ)

Καλησπέρα σας για άλλη μια φορά. Λίγο αργά σήμερα σας μιλάω, αλλά μόλις τελειώσαμε το συμβούλιο. Δεν πειράζει, έτσι; Ο καιρός είναι απερίγραπτος. Μόνο άνοιξη δεν είναι. Περισσότερο με αρχές Μάρτη μοιάζει. Σε μια βδομάδα έχουμε Πάσχα, και δε λέει να στρώσει. Ελπίζω μόνο μη χρειαστεί στο τέλος να στολίσουμε το αρνί. Τέλος πάντων. Πάντα έμαθα να λέω τέλος πάντων. Έτσι κι αλλιώς με τον καιρό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Αποφάσισα σήμερα να σας δώσω ακόμα λίγες λαγκιώτικες λέξεις. Για να σπάσω την θλίψη του παλιόκαιρου. Ας διασκεδάσουμε λίγο:

Ταμαχκιάρης. Πλεονέκτης, άπληστος, φιλάργυρος, αχόρταγος. (τουρκ= tamahkar)

Τανάω, -ώ. Τεντώνω.

Τεμπελχανάς. Μεγάλος τεμπέλης. (τουρκ= tembelhane: χάνι των τεμπέληδων)

Τετραπέτσι. Πολύ ξινό κρασί.

Τζάνεμ’/ Τζάνιμ’. Ψυχή μου. (canà canim)

Φανάρι. Τετράγωνο πλαίσιο με σήτα για τη διατήρηση των φαγητών και προφύλαξή του από ζώα και έντομα.

Φούρλα. Σβούρα, στροφή.

Ραματιά. Η θηλιά από σπάγκο ή άλλο δυνατό σχοινί, στο οποίο περνούσαν διάφορα λαχανικά ή φρούτα για να τα ξεράνουν στον αέρα. (πχ. πιπεριές, σύκα, κα)

Ρέγουλα. Μέτρο.

Ροβολάω. Κατηφορίζω.

Ρούσσος. Κόκκινος.

Σακατεύ’κα. Χτύπησα πολύ.

Σάματι. Μήπως.

‘Σα κατ’/ ‘σα παν’. Προς τα πάνω/ προς τα κάτω. (το (σ) παχύς ήχος)

Σάλιαγκας. Σαλιγκάρι.

Σούρδος. Χαζός.

Σουρίζω. Σφυρίζω.

Σουρτουκεύω. Πλανώμαι, γυρίζω, αλητεύω.

Νιόγαμπρα. Νιόπαντρο ζευγάρι.

Νισάφι. Δικαιοσύνη, μετριοπάθεια, έλεος. (insaf)

Νταγλαράς. Πανύψηλος, ασουλούπωτος, μαντράχαλος. (daglara)

Νταλγκάς. Κύμα, ψυχικός πόνος. (dalga)

Καλή πρόβα να κάνετε. Τόσες λέξεις σας έχω δώσει. Μόνο ο εξάδελφός μου ο Βαγγέλης τις έχει χρησιμοποιήσει για να μου μιλήσει. Μιλήστε κι εσείς να σας ακούσω μια φορά. Σας υπόσχομαι ότι δεν θα γελάσω πολύ. Εις το επανιδείν φίλοι μου.