Η ΛΑΓΚΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

Καλησπέρα σας. Είναι περασμένες 12 το βράδυ και κάνω μια ανασκόπηση της ημέρας. Σήμερα το πρωί ανέβηκα στο χωριό σε μια ατμόσφαιρα πραγματικά ανοιξιάτικη. Ο ήλιος ήταν ολόλαμπρος και ζέσταινε το λευκό ακόμα τοπίο. Δείτε το:

Να ο ήλιος μέσα από τα κλαδιά μιας βελανιδιάς. Καλός μας σύντροφος στη διάρκεια της μέρας.

Η τελευταία σχεδόν ανηφόρα για το χωριό. Από τη μια πλευρά χιονισμένη και από την άλλη ανοιξιάτικη να πρασινίζει.

Μια βόλτα ως το εικόνισμα (εικονοστάσι) του Αγ. Γεωγίου, που είναι και το όριο των χωριών Λάγγας- Βράχου. Δίπλα ένα παγκάκι για κάθε αποσταμένο διαβάτη που θα τον ξεκουράσει και θα τον κάνει να θαυμάσει την υπέροχη θέα προς το χωριό μας. 

Η Λάγκα χιονισμένη. Όπως ήταν σήμερα.

Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και ο νέος οικισμός. Είναι πιο προσήλιος, οπότε έχει και πολύ λιγότερο χιόνι. Φαίνονται τα χωράφια πρασινισμένα. Έρχεται η άνοιξη!!!

Όλα αυτά έγιναν το πρωί. Απολαύστε τα και αύριο θα σας ενημερώσω για τα απογευματινά γεγονότα που ήταν και αρκετά. Καληνύχτα και καλή ξεκούραση. Όνειρα γλυκά και... Λαγκιώτικα.

ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΛΙΩΝΟΥΝ

Καλησπέρα και σήμερα.
Επειδή ο καιρός είναι αρκετά βελτιωμένος και τα χιόνια έχουν αρχίσει και λιώνουν, θα σας δείξω φωτογραφίες της Λάγκας με τα χιόνια μισολιωμένα. Οι φωτογραφίες είναι από την Τρίτη 8 του μήνα. Απολαύστε τοπίο:

Ο καταρράκτης κρυστάλλων πάνω από το χωριό. Λιώνοντας τα οι πάγοι στη διάρκεια της μέρας και παγώνοντας τη νύχτα, έχουν ενωθεί με το έδαφος. 

Και μια πιο κοντινή άποψη. Δεν είναι πολύ όμορφοι;

Να και η γάτα που λιάζεται στον χειμωνιάτικο ήλιο. Ποζάρει σαν έμπειρο μοντέλο. Μας παρατηρεί λες και είναι φύλακας του χωριού. Μήπως την ενοχλούμε γιατί με τις φωνές μας διαταράσσουμε την ηρεμία της φύσης;

Μία άποψη του χιονισμένου σχολείου.  Όμως ο δρόμος είναι πεντακάθαρος. Το χωριό είναι έτοιμο να καλωσορίσει όποιον θέλει να έρθει να απολαύσει χιόνι και ηρεμία σε μία παράξενα ζεστή ατμόσφαιρα. Για όσο υπάρχουν τα χιόνια ακόμα.

Παρόλο που ο καλός καιρός άρχισε να λιώνει τα χιόνια, αυτά επιμένουν να κρατούν το τοπίο κατάλευκο. Σχεδόν κρύβουν το χωριό από το βλέμμα μας. Και ποιος ξέρει; Μπορεί ο καιρός να ζέστανε, αλλά ο χειμώνας είναι ακόμα άρχοντας σ' αυτήν την γωνιά της χώρας. Ίσως έχει κι άλλες εκπλήξεις να μας προσφέρει. Ας περιμένουμε και θα δούμε.

Καλό απόγευμα να έχετε.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ ΜΠΙΣΚΟΤΟΛΟΥΚΟΥΜΟ

ΤΟ ΚΟΛΕΟΠΤΕΡΟ MORIMOYS ASPER ΕΧΕΙ ΜΗΚΟΣ 6 ΕΚΑΤΟΣΤΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΣ ΚΕΡΑΙΕΣ. ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕ ΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΣ 4 ΒΟΥΛΕΣ ΣΤΑ ΚΑΛΥΠΤΡΑ ΤΩΝ ΦΤΕΡΩΝ.ΣΤΑ ΑΡΣΕΝΙΚΑ ΟΙ ΚΕΡΑΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑΣΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΝΤΟΜΟΥ ΖΕΙ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΟΔΙΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ ΕΩΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ,ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΚΑΙ ΤΑΝ ΚΛΑΡΙΑ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΙΔΟΣ ΤΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. ΜΑΡΙΑ ΜΟΥ ΧΡΩΣΤΑΣ ΤΟ ΜΠΙΣΚΟΤΟΛΟΥΚΟΜΟ.


Αυτήν την απάντηση μου έδωσε για το ζούζουλο ο πρόεδρος του Συλλόγου. Και επειδή είναι και άκρως κατατοπιστική θα του δώσω το βραβείο του και άλλο ένα -1+1 δώρο δηλαδή- γιατί τα μπισκοτολούκουμα είναι μικρά και δεν φτάνουν ούτε στο κούφιο το δόντι. 
ΜΠΡΑΒΟ!!! ΖΗΤΩ!!!

ΙΣΤΟΡΙΑ ΛΑΓΓΙΩΤΙΚΗ

Γεια σας και πάλι. Και μια και πιάσαμε τα παλιά αυτές τις μέρες, ας συνεχίσουμε ακόμα λίγο έτσι. Σήμερα θα σας διηγηθώ μια παλιά λαγγιώτικη ιστορία. Είναι από αυτές που συνέβησαν στ' αλήθεια πριν πολύν καιρό, αλλά από στόμα σε στόμα μεταφέρθηκαν κι επιβίωσαν ως τις μέρες μας. Της έχω δώσει τον τίτλο: Ο καφές και το ταβάνι. 

Κάποτε ένας νέος γαμπρός, πήγε για επίσκεψη στο σπίτι της πεθεράς για πρώτη φορά. Φυσικό ήταν να είναι αρκετά κουμπωμένος και ντροπαλός. Πρόσεχε ιδιαίτερα τις κινήσεις και αντιδράσεις του να είναι καλές. Γενικά να έχει μια ελκυστική συμπεριφορά.

Όταν λοιπόν θέλησε η πεθερά του να τον κεράσει και να τον περιποιηθεί, αυτός της παρήγγειλε έναν ελληνικό καφέ.

Μόλις ήρθε ο καφές, αμέσως πήρε να πιει και τράβηξε μια γερή γουλιά. Και κάηκε. Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει μιας και του ερχόταν να φωνάξει από τον πόνο. Κοιτούσε το ταβάνι με ιδιαίτερη προσήλωση και προσπαθούσε να πάρει μικρές κοφτές ανάσες για να δροσιστεί. Ντρεπόταν να ζητήσει και νερό που είχε αμελήσει η πεθερά του να του φέρει…

Και για να φανεί και πιο άνετος ρώτησε:

- Πεθερά, τι ωραίο που έχεις το ταβάνι σου! Πόσο σου στοίχισε να το φτιάξεις έτσι;

Και η πεθερά που μόνο χαζή δεν ήταν και παρατηρούσε τα πάντα, του απάντησε:

- Πέντε φύσα και μία ρούφα!

Ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε, αλλά όποιος ξέρει για ποιους πρόκειται,... ας το κρατήσει για τον εαυτό του.

Αυτά προς το παρόν. Ελπίζω να σας διασκέδασα. Θα τα ξαναπούμε.

ΝΤΟΠΙΟΛΑΛΙΑ

Καλησπέρα και απόψε.
Σήμερα το θέμα μας είναι αρκετά διασκεδαστικό και παράλληλα πολύ νοσταλγικό. Έχει να κάνει με την ντοπιολαλιά μας.
Η γλωσσική επικοινωνία είναι αυτή που βασικά ενώνει τους ανθρώπους.  
Η γλώσσα ως τοπική διάλεκτος (ντοπιολαλιά) είναι στενά συνδεδεμένη με την ιδιαίτερη πατρίδα μας, με τη φυσιογνωμία του τόπου που μας γέννησε. Είναι η γλώσσα της συνομιλίας μας με το βιοτικό μας χώρο, όπου γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, η γλώσσα που σώθηκε στο στόμα των γονιών και των παππούδων μας, η γλώσσα του παιχνιδιού και της γιορτής, του καθημερινού μόχθου και της ανάπαυσης, του εθίμου και του τραγουδιού. 
Η ντοπιολαλιά αποδίδει παραστατικά το πνεύμα και το ήθος του λαού, καθώς εμπεριέχει το «άρωμα» του τόπου που τη γέννησε και περικλείει την φυσιογνωμία του, αναβλύζοντας τη γνήσια και αυθεντική λαϊκή ψυχή.
Το θέμα είναι πολύ σημαντικό και πολυδιάστατο για να το εξαντλήσουμε μέσα σε λίγες σειρές. Αυτό που προσπαθώ να κάνω σήμερα είναι μια πρώτα πολύ απλή υπενθύμιση της λαγγιώτικης ντοπιολαλιάς. Έτσι λοιπόν:
Γαρούφα είναι η  ψαρόσουπα.
Γκαργκαλιάνος είναι ο λαιμός.
Έζος είναι ο σκαντζόχοιρος.
Ζγκούλα είναι η φωλιά που είναι προστατευμένη από τα στοιχεία της φύσης.
Καϊπιώνω  σημαίνει κρύβω κάτι σε ασφαλές μέρος, εξαφανίζω.
Η κάχτα είναι το πράσινο  περίβλημα του καρυδιού.

 Κλώθομαι σημαίνει τριγυρνώ, πάω γύρω από κάτι.

Κόνξα είναι το νάζι.  
Μαρμάγκα είναι η δηλητηριώδης αράχνη.
Μέτσκα είναι η αρκούδα.
Μουλώνω σημαίνει σωπαίνω.
Μπάκαλο είναι η μικρή πέτρα.
Μπιστιριά είναι η χαράδρα, ο γκρεμός.
Μπόμπαλα είναι τα στραγάλια. 
Το παλιορούτι είναι το παλιό σκισμένο ρούχο, κουρέλι.
Πουρτσάω σημαίνει σκάω.
Προύχαβο είναι το μαλακό φρούτο.
Σάλιαγκας είναι το σαλιγκάρι.
Σκαπετηνοί είναι οι κάτοικοι των χωριών που βρίσκονταν πίσω και κάτω από τη ράχη του βουνού.
Σούμκα είναι το καλαμπόκι.
Τανάω, -ώ σημαίνει τεντώνω.
Τζουτζουβές είναι το μπρίκι.
Τσαμαλιάζω σημαίνει καταπλακώνω, διαλύω, λιώνω, πολτοποιώ.
Φιδοπούκαμ’σο  είναι ολόκληρο το δέρμα του φιδιού.
Φρασκαλνάω σημαίνει με ένα ξύλο ή σκούπα χτυπάω πάνω- πάνω για εκφοβισμό και όχι για πόνο. Ή απλά παίρνω με σκούπα πάνω- πάνω τα σκουπίδια.
Χαιρετίματα είναι τα μικρά δώρα που στέλνουμε σε ανθρώπους που είναι μακριά για να τους υπενθυμίσουμε ότι τους σκεφτόμαστε.

     Αυτές είναι ένα ελάχιστο δείγμα της ντοπιολαλιάς μας. Σιγά- σιγά θα σας παρουσιάζω κι άλλες. Και αν ξέρετε κι εσείς κάποιες σας καλώ να με ενημερώνετε σχετικά για να τις συγκεντρώσουμε. Και οι κουβέντες της ντοπιολαλιάς είναι κομμάτι του κληροδοτήματος που μας άφησαν οι παλιότεροι. Ας το σεβαστούμε λοιπόν, και ας μην το ξεχάσουμε. Συμβάλλει στην διαφορετικότητα και στη συνοχή μας.

      Ελπίζω να σας έδωσα τροφή για σκέψη. Καλό σας βράδυ κι απόψε.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ

Καλησπέρα και πάλι. Σήμερα έχω μια ανακοίνωση- παράκληση για όλους εσάς. Πρόκειται για μια προσπάθεια που ξεκίνησε πριν από 5 χρόνια και συνεχίζεται ως σήμερα. Προσπαθούμε να συγκεντρώσουμε παλιές φωτογραφίες των κατοίκων του χωριού. Φωτογραφίες οικογενειακές,  ατομικές, ενδεικτικές επαγγελμάτων, εθίμων κ.α. Παλιές φωτογραφίες, που στο κιτρινισμένο τους χαρτί έχουν αποτυπωθεί πρόσωπα αγαπημένα. Πρόσωπα που σιγά σιγά έχουν φύγει από αυτή τη ζωή, αλλά που εμείς δεν θέλουμε να ξεχάσουμε. Η φθορά του χρόνου να μην τους αγγίξει. Οι πιο παλιοί από εμάς, σε πολλές φωτογραφίες τέτοιου είδους αναγνωρίζουν και τους εαυτούς τους δίπλα σε τέτοια πρόσωπα. Είναι μια προσπάθεια μεγαλειώδης πιστεύω, γιατί όπως λέει και η παλιά κινέζικη παροιμία: ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ. Είναι τα καλύτερα αποδεικτικά στοιχεία του τρόπου ζωής των παλαιότερων χρόνων. Και των ανθρώπων, που αν δεν υπάρχαν αυτοί, μοιραία δεν θα υπήρχαμε κι εμείς. Είμαστε περήφανοι για τους προγόνους μας και θέλουμε να το δείξουμε. Και μόνον έτσι δεν θα σβήσουν τα χαρακτηριστικά τους από τη μνήμη  μας. Από τη μνήμη όλου του χωριού μας.
Σας παραθέτω ένα μικρό δείγμα από φωτογραφίες για να κάνω πιο κατανοητό τι ζητάμε:

Πείτε μου στ' αλήθεια, δεν σας γεμίζουν δέος; Δεν επιθυμείτε έτσι να μείνουν στη θύμησή μας και οι δικοί σας άνθρωποι; Η δική σας οικογένεια; Δεν πρέπει να πάει χαμένη ούτε μία φωτογραφία. Ακόμα και η πιο μικρή αποτελεί ένα κομμάτι του παζλ που λέγεται ΛΑΓΚΑ. Αξίζει τον κόπο, πιστέψτε με. Έχουμε φωτογραφίες, αλλά όχι από όλες τις οικογένειες, και όχι όσες θέλουμε. Θέλουμε όσες έχετε κλεισμένες στα συρτάρια σας ή κρεμασμένες στον τοίχο σας. Για να βλέπουμε όλοι τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
Σας διαβεβαιώ ότι η φωτογραφία σας δεν κινδυνεύει επ' ουδενί λόγο. Εμείς απλά κάνουμε αντίγραφο, και το πρωτότυπο σας το επιστρέφουμε την ίδια στιγμή. Παρουσία σας.
Αν θέλετε να συμβάλλετε σ' αυτήν την προσπάθεια, παρακαλώ πολύ να επικοινωνήσετε με τον κ. Βασίλη Παπαϊωάννου. Αυτός συλλέγει  το συγκεκριμένο αρχείο κι έχει αναλάβει να κάνει τα αντίγραφα. Τηλεφωνήστε του ή πηγαίνετε στον χώρο εργασίας του και συνεννοηθείτε. Θα σας περιμένει.
Σας ευχαριστούμε πολύ εκ των προτέρων.

ΛΑΓΓΙΩΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Γεια σας και σήμερα. Απόψε αποφάσισα να σας δείξω μια άλλη πλευρά της Λαγγιώτικης παράδοσης: την κουζίνα της. Και ως κουζίνα εννοώ την μαγειρική. Σε πείσμα των καιρών που κυριαρχούν οι παράξενες, ασυνήθιστες, "εκλεπτυσμένες" γεύσεις, ξένες προς τα γούστα και τις συνήθειές μας, η λαγγιώτικη κουζίνα συνεχίζει να κρατά την θέση της στο τραπέζι μας. Τα υλικά απλά, καθημερινά, που πάντα υπάρχουν στα ντουλάπια και στο ψυγείο μας. Ποτέ δεν πάει χαμένο κανένα υλικό. Οι Λαγγιώτισσες νοικοκυρές, μητέρες, σύζυγοι, αδελφές, κόρες, όλες από πολύ μικρές μάθαιναν την τέχνη του να δημιουργείς με τα πιο απίθανα υλικά. Και αυτό γιατί η φτώχεια ήταν μεγάλη και έπρεπε να εκμεταλλευτούν και την παραμικρή ποσότητα πρώτων υλών που τυχόν διέθεταν. Κι έτσι, σε κάθε ευκαιρία, οι πίτες, οι λαγγίτες, οι καβουρμάδες έδιναν κι έπαιρναν. Μεγάλες ποσότητες για μεγάλες οικογένειες.
Μια τέτοια συνταγή είναι και αυτή που θα σας παρουσιάσω σήμερα. Μια ασυνήθιστη, αλλά πεντανόστιμη σούπα: το Μάσκλο. Όσο κι αν ξενίζει το όνομά της, τόσο η γεύση της αποζημιώνει και με το παραπάνω. Δείτε την λοιπόν:

ΜΑΣΚΛΟ

Υλικά:

·         1 λαγός ή κουνέλι ή κοτόπουλο σε μερίδες

·         Αρκετό νερό για το βράσιμο

·         Αλατοπίπερο

·         6- 7 κουτάλια αλεύρι

·         5 κουτάλια βούτυρο

·         2 σκελίδες σκόρδο τριμμένες

·         1 αυγό

·         Χυμός από 1 λεμόνι

Οδηγίες:

1.      Βράζουμε προσθέτοντας το ανάλογο αλατοπίπερο σε μπόλικο νερό το κρέας μας, όπως το ετοιμάζουμε για σούπα. Αφήνουμε να υπάρχει αρκετός ζωμός για 7 περίπου μερίδες.

2.      Σε κατσαρολάκι λιώνουμε το βούτυρο και σοτάρουμε το αλεύρι καλά. Προσθέτουμε ανακατεύοντας με το σύρμα σιγά- σιγά ζωμό από τη σούπα και μετά όλο μαζί το μίγμα το προσθέτουμε στην κατσαρόλα.

3.      Σιγοβράζουμε να αρχίσει να χυλώνει. Προς το τέλος προσθέτουμε το σκόρδο 1 ή δύο σκελίδες ανάλογα με το γούστο μας και αφήνουμε να βράσει περίπου 10’. Δεν πρέπει να χυλώσει πολύ.

4.      Στη συνέχεια αβγοκόβουμε τη σούπα με το λεμόνι και το αυγό, οπότε θα χυλώσει ακόμα περισσότερο.

Και αν υπάρχει χωριάτικο ψωμί φρεσκοψημένο σε παραδοσιακό φούρνο, ε, τότε.... καλές βούτες. Είμαστε κατσαούνηδες= Ηπειρώτες. Και οι Ηπειρώτισσες φημίζονται για τις εξαιρετικές πίτες τους. Μα όμως, όπως έχουμε διαπιστώσει όλοι, και τα υπόλοιπα είδη φαγητών δεν πάνε πίσω. Καλή σας όρεξη.